Je moet er iets mee doen! Je hebt hier echt talent voor.

Dodelijk vind ik die zin. En ja, ik snap dat dit als een compliment is bedoeld maar voor mij heeft dit compliment vaak heel verkeerd uitgepakt.

Ik ben dyslectisch dus in talen ben ik echt slecht. Al mijn teksten laat ik nakijken. In heel veel andere dingen ben ik goed, en vaak heel goed. Ja, dat klinkt arrogant maar zo is het niet bedoeld. Het is zo.
Maar dat is geen zegen.

Vaak heb ik in mijn leven namelijk geleefd vanuit de zin dat ik iets moest doen met iets waar ik talent voor zou hebben. Zonder stil te staan wat ik vanuit mijn hard wilde. Mijn hoofd is vaak dominant aanwezig en een snelle computer die met harde stem alle opties opdreunt.

En hoewel ik echt heel gevoelig ben, de pijn van andere fysiek voel. Nachten kan wakker liggen als ik iemand niet genoeg heb kunnen helpen. Me grote zorgen maak over de opwarming van de aarde en de verharding van de maatschappij. Toch vind ik het heel erg lastig om naar mijn hart te luisteren als het om mezelf gaat.

Het stemmetje van mijn hart is namelijk nog zachter dan een briesje wind. En omdat mijn hoofd een orkaan is hoor ik die luid en duidelijk. Ik denk dat het voor ieder mens goed is om in evenwicht te zijn. Om zowel naar hoofd als hart te kunnen luisteren. Zo is het bijvoorbeeld niet handig om je baan om te zeggen omdat je hart het je ingeeft als je weinig spaargeld hebt en wel een hypotheek moet betalen. Dan is het dus fijn dat je hoofd ook een stem heeft. Van de andere kant heeft blijven hangen in een baan voor het geld terwijl je voelt dat het niet meer past ook niet de weg.

Voor hoogbegaafden is het dus belangrijk dat ze ook leren luisteren naar hun hart, en voelen wat er bij hen past.
Hierbij moet ik altijd denken aan een zeer hoogbegaafde jongen die uiteindelijk muziek is gaan maken omdat daar zijn hart lag en niet in de wiskunde.

Deze blogs automatisch in je mail ontvangen?