Ik heb mijn kind tekort gedaan, ik had het moeten weten

Dat krijg ik regelmatig te horen als ik we het hebben over het verslag. Herkenbaar hoor. Ik heb er lang mee geworsteld dat ik als orthopedagoog niet bij mijn eigen kinderen herkent heb dat ze hoogbegaafd zijn. En dat niet een maar, twee keer. 

De eerste keer was bij mijn zoon een enorme zoektocht. Daar heb ik al eerder over geschreven. Toen het eindelijk duidelijk was wat er met mijn zoon aan de hand was, hadden we ook onze dochter meegenomen om te gaan kijken bij het voltijds hoogbegaafdenonderwijs. 

Ze vroegen of we haar ook niet ingeschreven hadden en ik gaf als antwoord dat dochterlief zeker niet hoogbegaafd zou zijn. En hoe mis kon ik zijn?

Maakt me dat een slechte orthopedagoog? Ik heb daar echt aan getwijfeld maar jaren verder kan ik zeggen dat ik het gewoon niet wist. We hadden daar niets over in de opleiding gehad en de jaren daarna was ik werkzaam in een andere sector waar het minder speelde.

Toen ik leerkracht was had ik wel snelle kinderen in mijn klas waar ik mee aan modderde. Maar hoogbegaafdheid was echt niet algemeen bekend. En wat zegt het over jou als moeder? Als je er na een lange zoektocht achter komt dat je kind hoogbegaafd is?

Dat je voor je kind gaat staan. Dat je een doorzetter bent, die blijft zoeken tot het antwoord er is. En dat zoeken nu eenmaal tijd kost. Maar zolang je kind ziet, dat je achter hem of haar blijft staan. Dat je doorgaat tot de onderste steen boven is, laat je belangrijk voorbeeldgedrag zien. En daarbij voelt jouw kind dat je het steunt.

Deze blogs automatisch in je mail ontvangen?