Ik ben niet middelmatig?

Wow, ik ben niet middelmatig.

Waarom wil ik dat dan zo graag zijn? Ergens las ik dat een heleboel mensen graag boven de middelmaat uit willen stijgen. En ineens viel het kwartje. Ik doe vooral moeite om middelmatig te zijn.

Rationeel weet ik dat ik te ver van het gemiddelde afwijk om daarbij te horen. Gevoelsmatig wil ik niets liever. Ik weet nog dat ik op mijn 20e tegen een psycholoog zie: Ik wil zo graag bij de kudde horen, daar doe ik al mijn hele leven mijn best voor. Waarom hoor ik er toch niet bij?

Ik kreeg toen een verhaal over aanpassen, en je eigen vrienden vinden. Nu kan ik het anders zien en weet ik dat ik gelijk had. Ik hoor er niet bij. Zelfs niet bij een groot deel van de studenten. Zelf daar ben ik te anders. En wat deed ik? Nog beter kijken naar anderen wat ik moest doen. En me nog harder aanpassen.

En wat gebeurde ik toen ik hoorde dat ik mogelijk hoogbegaafd was? Het ontkennen. Het niet willen aangaan. Mijn leven stortte namelijk in. Ergens was het een bevestiging dat mijn gevoel dus klopte. Ik hoorde er echt niet bij.

Ik kan niet beschrijven hoeveel pijn dat besef deed. Hoeveel verdriet ik in de loop der jaren had opgekropt. En hoeveel bevrijding ik ervaarde. Ik was niet raar, ik was gewoon anders. Al had ik nog wel moeite met mijn zelfbeeld. Ik associeer hoogbegaafdheid niet met hip. En daar hou ik juist zo van. Hippe kleding, een hip huis. Hippe tentjes met lekkere koffie, mindset en inpiratiemiddagen. En ik zocht hoogbegaafde rolmodellen. Uiteindelijk kwam er iemand die daar redelijk aan voldeed. Maar ze was geen moeder. Ze had geen idee van de uitdaging die kinderen en het huishouden sowieso met zich meebrengen. Laat staan van het opvoeden van hoogbegaafde kinderen.

Langzaam kwam mijn natuurlijke rol naar boven. Een rol van inspirator, van een soort van trendsetter. Van durven uit de kast te komen. En in die zoektocht kom ik nog veel meer hippe hoogbegaafden tegen. Super moeders en super vrouwen.

En ik wil dit zo graag allemaal met je delen.