Heel lang leefde ik vanuit angst.

Angst om slechte cijfers te halen.
Ik was dyslectisch dus talen waren een uitdaging op het VWO. Toch wilde ik graag gemiddeld een 8 staan. Omdat exacte vakken mij gemakkelijk afgingen deed ik daar niets voor en stopte ik 2 a 3 uur per dag in leren van de talen. Ik kwam dan weg met vijven en zessen, als werd dat steeds lastiger naarmate ik verder kwam in het VWO omdat ik de basis eigenlijk niet goed beheerste. Met angst en beven ging ik naar de lesuren waarin talen werden gegeven. Ik was bang dat ik antwoord moest geven, omdat ik het echt niet wist. Bang voor de cijfers die we terug kregen.

Angst om een negatieve beoordeling op mijn werk.
Alhoewel ik bijna altijd werk onder mijn niveau heb gedaan was ik altijd bang voor een negatieve beoordeling. Het feit dat ik altijd excellente beoordelingen kreeg leek ik telkens te vergeten. Toen ik leerkracht was, vond ik mezelf een slechte leerkracht omdat ik het gevoel had tekort te schieten. Toen ik internbegeleider was kwam ik erachter dat ik het best goed deed als leerkracht, maar vond ik mezelf wel weer een slechte intern begeleider, enz.

Angst voor wat anderen van mij dachten.
Ik was altijd aan het aftasten wat anderen wilde. Ik vroeg hen altijd wat ze leuk vonden. En dan paste ik mijn eigen mening daarop aan. Dat heb ik zolang volgehouden totdat ik erachter kwam dat ik echt geen idee meer had wie ik zelf was.

Angst voor grote schulden.
Een belachelijke irrationele angst. Ik heb nooit schulden gehad. Sterker nog. Ik weet dat ik aan een psycholoog vertelde dat ik me veel beter zou voelen als we 10.000 euro spaargeld zouden hebben, dan zou ik rust hebben. Toen we dat hadden, had ik geen rust, maar dacht ik dat het wel zou komen bij 20.000 en toen bij 30.000. En toen realiseerde ik me dat ik iets moest gaan doen met deze mindset. Omdat ik de rust niet zou vinden bij de bedragen maar wel bij de manier waarop ik dacht.

Mindset is nu een ding. Overal lees je het terug, en er zijn een heleboel coaches op dit vlak. Het klopt dat je rust kan vinden door je mind te trainen. En dat gaat veel verder dan het rationeel begrijpen. Ergens in mijn twintiger jaren kwam ik in aanraking met cognitieve gedragstherapie. Daarbij is de basisgedachte dat je gedachten je gevoel beïnvloeden. Ik vond dat b*llsh*t. Ik kon namelijk prima begrijpen dat mijn gedachten irrationeel waren en toch voelde het zo niet.

Wat bij mij heeft geholpen is het echt doorleven van dit gevoel. Daarom volg ik nu een ACT-opleiding, zodat ik beter kan begrijpen wat dit inhoudt.

En leef ik nu nog vanuit angst. Ja, maar wel een stuk minder. Ik train mezelf stil te staan bij het gevoel, er doorheen te gaan en een ander gevoel en gedachte tegenover te zetten. Dat helpt regelmatig maar zeker niet altijd. Zo blijf je altijd leren.