Gefrustreerd naar school

Als kinderen op de basisschool zitten dan heb je het gemakkelijk. Dat zijn de fijnste jaren. Was dat maar waar.

Zielsveel houd ik van mijn kinderen. Het duurde vier jaar voordat onze oudste geboren werd. Na zeven miskramen en met behulp van IVF. En o, wat was ik gelukkig dat ik dankzij hem mama mocht worden. Twee jaar later kwam de jongste er spontaan achteraan.

De oudste was een huilbaby. Ik vond dat ik niet mocht klagen. Ik had namelijk het geluk om moeder te zijn. Dat was bij zoveel mensen die we inmiddels hadden leren kennen niet gelukt.

Nu zijn de kinderen veel ouder. De oudste is acht jaar en de jongste zes. Een makkelijke basisschool periode hebben wij tot nu toe niet gekend. Over de oudste heb ik al vaker geschreven. Over de jongste had ik minder te melden, want zijn ging gewoon goed.

Dacht ik.

Tot de laatste maand. We hebben een woedend kind thuis. Ze gilt en slaat. Huilt hartverscheurend, midden in de nacht. Ze gaat over alles de discussie aan. Geef ik haar haar zin, dan is dat ook niet goed. Had ik toch iets anders moeten doen. Het lijkt wel of ze op zoek is naar een reden om ruzie te maken. Om haar frustratie te uiten. En o, wat heb ik het met haar te doen.
Langzaam komt het eruit. De eenzaamheid op school. De verveling.

We hebben goede gesprekken met school en we zijn samen op zoek naar een oplossing. Dat is fijn. Maar een oplossing heb je niet in een dag. Of in een week.

En ondertussen moet zij gewoon naar school. Nou ja, gewoon. Gefrustreerd naar school.
En hoeveel ik ook van haar hou en hoe goed ik het begrijp. Soms breekt het op. Die boze buien, die discussies die nergens over gaan. De moeizame weekenden, haar grote broer die er niet meer tegen kan. Ik voel woede tegen school, terecht? Geen idee. Ik weet dat ze hebben gedaan wat ze konden. Maar wij zitten thuis met een ongelukkig kind. En boos op haar worden om deze reden lukt me niet.

Gelukkig weten wij wat er aan de hand is. Zit ze op een school die openstaat voor hoogbegaafde kinderen. Mijn hart gaat uit naar al die ouders die ook met boze kinderen thuis zitten. En niet weten waar ze het moeten zoeken. Of ze hebben al te horen gekregen van hulpverleners dat er niets aan de hand is. Maar de ouders merken aan alles dat het niet goed zit.

Aan deze ouders wil ik zeggen: opgeven is geen optie. Ga door tot je antwoorden hebt, hoe lastig dat ook is. Lees over verschillende onderwerpen en kijk of je zaken herkent. Vraag jij je af of je kind misschien hoogbegaafd is? Heb je andere vragen of wil jij je verhaal kwijt? Mail me gerust: liesbethrombouts@bureauhoogbegaafd.nl

Deze blogs automatisch in je mail ontvangen?