Epistels

Ik maak me er soms ook schuldig aan. Als mijn kinderen op school echt vastliepen en ik geen gehoor vond bij de leerkracht, ook niet na meerdere pogingen, dan ben ik soms een staat een mailtje naar de intern begeleider of directie te sturen.

Eerlijk gezegd is mijn mailtje een hele mail, een epistel. Met allerlei argumenten waarom ik vind dat ik gehoord moet worden. Ik werk nu tijdelijk als intern begeleider op een school waar ik ook van deze uitgebreide mails ontvang. Soms wel van meerdere kantjes.

Ik ben vaker intern begeleider geweest maar ik weet nu, na navraag op de school van mijn kinderen en bij andere collega’s dat een deel van de hoogbegaafde ouders dit doen. En hoewel ik vond dat ik volledig in mijn recht stond toen ik zelf zo’n mail dichte, denk ik nu ik aan de andere kant van de tafel zit er soms anders over.

Als ouder kun je nooit alles overzien. Daarmee zeg ik niet dat je als je je niet gehoord voelt school geen mail mag sturen. Maar houdt het kort en ga in gesprek. Dat is veel effectiever omdat er dan meteen hoor en wederhoor plaatsvindt. En soms moeten ouders leven met het antwoord. Ik ook.

Soms is het voor het klassenbelang beter een beslissing te nemen die nadelig is voor mijn kind. Soms is hulp echt nodig maar kan school dat niet betalen. En soms hoort pijn bij het leven. Hoe lastig ik het ook vind als ouder om naar de pijn van mijn kinderen te kijken. En soms heb ik een punt. Soms. En dan wordt het ook vaak zo opgelost.

Ik heb geleerd, als ik een lange mail schrijf, deze even te laten liggen. Het helpt therapeutisch dat schrijven en ik krijg het nog beter voor het voetlicht. Daarna kan ik een vriendelijke mail van een aantal regels schrijven en vragen om een gesprek.

En jij? 

an extra middelen bieden? En hoe zit het kind in zijn vel?

Deze blogs automatisch in je mail ontvangen?